Pełnometrażowe filmy animowane pojawiały się jeszcze przed drugą wojną światową, ale dopiero sukces filmu Walta Disney’a „Bambi” pokazał ogromny potencjał tego rodzaju rozrywki. Dziś stanowią one ważną część produkcji filmowych, zaś prócz animacji poklatkowej stosowane są również techniki trójwymiarowe. Prócz typowych disney’owskich filmów w rodzaju „Kopciuszka”, „Królewny Śnieżki” czy „Zakochanego kundla” pojawiły się inne, najczęściej komediowe opowieści o zwierzętach („Epoka Lodowcowa”, „Kurczak Mały”), a nawet samochodach („Auta”), zabawkach („Toy Story”) czy rybach („Gdzie jest Nemo?”). Najsłynniejszymi pełnometrażowymi filmami animowanymi poza „Bambi” są „Król Lew” oraz „Shrek” – oba doczekały się kilku kontynuacji. Bardzo popularne są również japońskie produkcje anime. Do klasyki zalicza się tu filmy „Akira” i „Ghost in the Shell”, zaś w ostatnich latach najgłośniejsze produkcje to „Księżniczka Mononoke”, „Spirited Away: W krainie bogów” oraz „Ruchomy zamek Hauru”. Filmy animowane powstają też na podstawie książek dla dzieci. Warto tu wspomnieć na przykład o „Kubusiu Puchatku” czy „Księdze dżungli”. Wiele pełnometrażowych filmów animowanych powstaje jako specjalne, dłuższe odcinki animowanych seriali dla dzieci. W Europie najsłynniejsza jest seria filmów francuskich, o przygodach dzielnych Gallów Asteriksa i Obeliksa.

Kino science-fiction przez wiele lat ograniczone było możliwościami efektów specjalnych. Pierwszym ważnych filmem tego gatunku były takie produkcje jak „Metropolis” i „Wojna Światów”, jednak choć popularne wśród widzów ze względu na swoją widowiskowość, nie były cenione przez krytykę. Ogromnego przełomu w kinie science-fiction dokonała realizacja „2001: Odysei kosmicznej”, zaś „Gwiezdne wojny” pociągnęły za sobą całą lawinę filmów tego gatunku. Prócz tych tytułów, do najsłynniejszych filmów science-fiction należą serie „Terminator” i „Planeta Małp”, a także takie produkcje jak „Armageddon”, „Dzień Niepodległości”, „Diuna” czy „Wehikuł Czasu”. Filmy science-fiction korzystają często z pewnej stałej grupy motywów. Należą do nich inwazje z kosmosu („Wojna Światów”), podróże w czasie („Dwanaście małp”) lub cudowne wynalazki. Przedstawiają też często mroczną wizję przyszłości („Matrix”, „Mad Max”, „Wodny Świat”). Najważniejszym polskim filmem science-fiction jest oczywiście komediowa „Seksmisja”. Na podstawie powieści Lema nakręcono też dwukrotnie Solaris – raz w rosyjskiej, drugi raz w amerykańskiej wersji. Kino science-fiction często miesza się z innymi gatunkami, jak na przykład horrorem (serie „Obcy” lub „Gatunek”) a nawet westernem („Powrót do przyszłości 3”, „Bardzo dziki zachód”).

Filmy przygodowe od zawsze cieszyły się sporą popularnością. Dominuje w nim szybka akcja i jej nieoczekiwane zwroty, połączone z orientalnymi, a nawet baśniowymi sceneriami.
Najbardziej klasyczną serią filmów przygodowych jest cykl filmów o losach poszukiwacza skarbów – Indiany Jonesa. Obecnie triumfy święcą filmy z serii „Piraci z Karaibów”. Inne warte przypomnienia tytuły to „Robin Hood – Książę Złodziei”, „Braterstwo wilków” lub „Trzynasty wojownik”, a także filmy płaszcza i szpady, jak „Trzej muszkieterowie”. Część filmów przygodowych powstaje na podstawie książek, na przykład „Sahara”, której oryginalnym autorem jest Clive Cussler, a także „Park Jurajski” i „Kongo” na motywach powieści Michaela Crightona. Pojawiają się również przygodowe komedie – jak filmy „Krokodyl Dundee” czy „Miłość, szmaragd i krokodyl”. Do filmów przygodowych zalicza się również produkcje z pogranicza gatunków, na przykład westernowe „Ostatni Mohikanin” czy „Tańczący z wilkami”, jak również filmy fantasy, które bardzo często od typowych filmów przygodowych różnią się wyłącznie szczegółami scenografii i kostiumów. Warto tu wspomnieć o produkcjach opartych na motywach opowieści arturiańskich - „Excalibur” lub „Rycerz króla Artura”, a także o starszych filmach – „Ivanhoe” lub „Robin Hood”, oraz filmach o tematyce morskiej.

Pierwszym horrorem, który zapisał się złotymi zgłoskami w historii kinematografii był słynny „Dracula” z Belą Lugosi w tytułowej roli, jednak ich triumfalny rozwój rozpoczął się już po drugiej wojnie światowej. Z reguły można wyróżnić trzy rodzaje tych filmów. Pierwszy z nich to filmy, w których rolę zagrożenia spełniają siły nadprzyrodzone. Należa do nich między innymi „Dom”, „Egzorcysta” oraz „Dziecko Rosemary”. Bardzo ważnym gatunkiem horroru jest gore. Jego głównymi bohaterami są… mordercy, uganiający się za grupami nastolatków. Mogą to być również stworzenia typu zombie lub wilkołaki („Dog soldiers”, w którym wilkołaki masakrują w lesie oddział amerykańskich żołnierzy). Najsłynniejszymi przedstawicielami gore są oczywiście trzy serie filmowe - „Koszmar z ulicy Wiązów”, „Piątek Trzynastego”, „Helloween”. Ich bohaterowie – Freddie Kruger, Jason i Mike Myers są łącznie bohaterami ponad trzydziestu filmów. Znane są również serie „Krzyk” i „Koszmar minionego lata”. Trzecią popularną grupą horrorów są filmy, w których zagrożenie pochodzi od zwierząt („Pająki”, „Wężogłowy”, „Rój”, „Piranie”) lub ludzi, często przemienionych w wyniku mutacji albo eksperymentów – choćby „Noc żywych trupów” czy „28 dni później”.

Musicale pojawiły się wraz z pojawieniem się w kinach dźwiękowych dialogów. Już pierwszy tego typu film – „Śpiewak Jazzbandu”, był właśnie musicalem. Największe sukcesy święciły one po drugiej wojnie światowej, za sprawą tak słynnych aktorów jak Gene Kelly („Deszczowa piosenka”, „Amerykanin w Paryżu”), Fred Astaire („Zabawna buzia”) czy Marylin Monroe („Mężczyźni wolą blondynki”, „Pokochajmy się”). Dużą liczbę Oskarów zdobył również film muzyczny „Gigi”, w którym w przeciwieństwie do pozostałych wymienionych produkcji, śpiewowi bohaterów nie towarzyszy taniec. W latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych pojawiły się filmy muzyczne okraszone muzyką rockową – chodzi między innymi o rock-opery „Tommy”, „Hair”, „Jesus Christ Superstar” oraz filmy w rodzaju „Quadrophenii” czy „Rocky Horror Picture Show”. Do słynnych musicali należą również filmy takie jak „Kabaret”, „Skrzypek na dachu”, „Grease” czy „Gorączka sobotniej nocy”. Ze współczesnych musicali zaś „Moulin Rouge”, „Chicago” lub „Sweeney Todd”. Wiele z nich, tak jak ten ostatni, lub słynny „West Side Story”, opartych jest na broadway’owskich musicalach. Podobna konwersja ma również miejsce w drugą stronę – pojawiła się choćby sceniczne adaptacje „Jesus Christ Superstar” oraz „Hair”.

Filmy sensacyjne, kryminalne i akcji to bardzo obszerna kategoria. Należą tu choćby filmy o policjantach - serie „Zabójcza broń” i „Szklana pułapka”, ale też „Siedem” lub „Kolekcjoner Kości”. Jak widać, często filmy sensacyjne są jednocześnie thrillerami. Wiele filmów sensacyjnych opowiada o losach tajnych agentów – wszyscy oglądali chyba niezliczone filmy o słynnym Jamesie Bondzie. Filmy tego rodzaju często przedstawiają również świat przestępczy – seria „Ojciec chrzestny”, „60 minut” lub „Szybcy i wściekli”. Osobną kategorię tworzą filmy, w których akcja przerywana jest sekwencjami walki, lub które wręcz na nich bazują. Są to przeważnie filmy z udziałem takich aktorów jak Bruce Lee („Wejście smoka”), Jean-Cleaude van Damme („Kickbokser”), Jackie Chan („Kim jestem?”) czy znany z piorunującego kopnięcia z półobrotu Chuck Noriss. Inni popularni aktorzy filmów akcji to Arnold Schwarzenneger („Commando”), Sylvester Stallone (seria filmów o „Rambo”), Steven Seagal („Liberator”), Kurt Russel („Ucieczka z Nowego Jorku) lub Vin Diesel („Szybcy i wściekli”, „XXX”). Do klasyki polskich filmów sensacyjnych zaliczamy między innymi „Psy”, zaś najważniejszym aktorem biorącym udział w tego typu produkcjach jest Bogusław Linda („Sara”, „Reich”).

Najsłynniejszym romansem w historii kina jest oczywiście „Przeminęło z wiatrem”. Filmy te, zwane także melodramatami, opowiadają losy kochanków, którym często na drodze stają przeciwności losu – wojny, zazdrośni małżonkowie (Tristan i Izolda) lub konwenanse („Romeo i Julia”). Obok „Przeminęło z wiatrem” ważnymi filmowymi romansami są „Love Story” oraz oparte na książce Emily Bronte „Wichrowe Wzgórza”. Ze współczesnych filmów zaś warto wspomnieć o „Fortepianie”, „Angielskim pacjencie”, „Zakochanym Szekspirze” czy „Dumie i Uprzedzeniu”. Podobnie jak te filmy, również inne melodramaty często sięgają w przeszłość, jak na przykład hollywoodzka superprodukcja „Kleopatra”. Bardzo popularne są lżejsze filmy romantyczne, jak „Miasto Aniołów”, często ocierające się o komedie. Klasycznym przykładem takich produkcji mogą być „Pretty Woman”, „Kiedy Harry poznał Sally” lub „Bezsenność w Seattle”. Często jednak mają wydźwięk dramatyczny, jak we wspomnianych „Angielskim pacjencie” czy „Przeminęło z wiatrem”, których akcja rozgrywa się w czasach wojny, podobnie jak w „Pearl Harbour”. Obecnie poruszają również wątki homoseksualne, jak słynny, nagrodzony Oskarem western „Tajemnice Brokeback Mountain”.